Het is 10 juli. Het belooft een warme dag te worden. Met Annelies fiets ik langs de Maas naar Engelen en van daaruit volgen we via het netwerk van fietsknooppunten een route naar de binnenstad van Den Bosch. Ik ben jarig vandaag en heb zin in koffie met gebak. Via Orthen rijden we de stad in en vanaf de brug zie ik eerst links de citadel en daarna rechts de oude ijzergieterij liggen. Het hek is dicht. De deuren zijn op slot. Er is geen enkele bedrijvigheid meer. Maar het rode bord met de tekst ‘Minoux - La Vie Bohème’ is nog steeds te bewonderen. Fietsend op de brug en kijkend rechts naar beneden bekruipt me een gevoel van heimwee. Hier heb ik diverse dagen doorgebracht in een omgeving en een sfeer die me heeft geraakt. Op de eerste dag (1 juni) was ik een van de eerste bezoekers. De grote ruimte van het pand was toen nog vrijwel leeg. Er moest nog van alles gebeuren om de ijzergieterij in een kunst- en cultuurhal te veranderen. Ik deed mee met ‘dansen op een album’. Als muziekliefhebber mocht ik dat niet missen. Eva van Pelt liet ons dansen op een album waar ik nog nooit van had gehoord. Ik had bewust ook geen enkele moeite gedaan om me vooraf in de muziek te verdiepen. Ik wilde me laten verrassen, liefst overrompelen. En die open houding zou ik wekenlang blijven omhelzen. Het was voor mij ‘go with the flow’, iedere keer opnieuw. Ik moest in het begin even een drempel over. Een grote mok koffie was nodig om me op de dansvloer te krijgen. Er waren voornamelijk vrouwen aan het dansen. Er waren slechts twee mannen en ik was er eentje van. De muziek was heftig en indringend. Met een tevreden gevoel fietste ik terug naar huis en wist vanaf dat moment dat LVB (La Vie Bohème) mijn tweede thuis zou worden. Vanwege een geplande vakantie naar Italië miste ik de opening, maar vanaf 14 juni was ik weer present, bijna iedere dag tot aan de ‘wrap up’ op dinsdag 23 juni. 

De eerste dagen zag ik de voormalige ijzergieterij verder ingekleed worden en werd het een sfeervolle alternatieve kunstzinnige hal voor dans, zang, muziek, spel, theater, kunst, workshops, vergaderingen, religie, ontmoeting en eigenlijk nog veel meer. Het was kleinschalig en uitnodigend. Ik voelde me happy in deze wereld van creativiteit.

Toen ik tijdens stadsgasten voor het eerst van ‘La Vie Bohème’ hoorde was ik aangenaam verrast en ging ik helemaal aan bij de verhalen van Minou, Iris, Juul en Jeroen. Als communityreporter zag ik kansen voor onze groep. Ik wilde mijn collega-reporters proberen te enthousiasmeren om mee te doen. Mandy, Tamara en ik gingen in gesprek met Hester. Ons enthousiasme werkte aanstekelijk en Hester vond het fijn om te horen dat we als communityreporters een programmaonderdeel wilden verzorgen. Tamara organiseerde voor ons een speciale creatieve middag om via een fantasierijke trip met vele verrassende ideeën tot een concept te komen voor onze bijdrage aan LVB. Uiteindelijk werd het een soort van workshop creatief schrijven in woorden en beelden. Er had zich maar 1 persoon aangemeld, maar dat weerhield ons er niet van om te komen. Ik sprak iedere bezoeker aan die de voormalige ijzergieterij betrad en nodigde hem of haar uit mee te doen. Bijna iedereen deed mee en het leverde mooie stukjes tekst en toepasselijke beelden op en daarnaast een aantal interessante, soms zelfs persoonlijke gesprekken. Ik voelde me in mijn element en was superblij dat mijn collega’s ook in the mood waren om er een gezellige middag van te maken. Voor één keer voelde ik me geen reporter over vrijwilligers, maar zelf een vrijwilliger in dienst van Minoux om mee te helpen ‘La Vie Bohème’ groot te maken.

Wat heb ik de dagen dat ik er was genoten van de ambiance, de diverse gevarieerde programmaonderdelen en van de vele nieuwe mensen die ik heb leren kennen. Ik gaf aandacht en ik kreeg aandacht. LVB gaf mij veel energie, inspiratie en moed om mijn eigen ‘dreams’ verder te ontwikkelen. LVB leerde mij dat ik mezelf mag zijn en dat op kunstzinnig gebied niks ‘weird’ is. In de ‘nieuwe wereld’ die Minoux uitdraagt gaat het erom de eigen creativiteit aan te boren en jezelf verder te ontwikkelen en de wereld een klein beetje beter te maken. Er waren veel momenten dat ik nieuwe wereld ook echt ervaarde, in muziek, dans, gezang, voorstellingen, workshops en verbindingssoep eten met elkaar. Op een vraag tijdens een workshop naar mijn meest bijzondere ontdekking van 2026 kwam ik uit bij ‘La Vie Bohème’. Toen het ik uitsprak werd ik wat emotioneel. Mijn hart sprak. 

Er waren tijdens LVB veel bijzondere activiteiten en performances. Absoluut hoogtepunt was de theatershow in het theater aan de parade. Dat was een fantastisch happening. Ik werd er helemaal blij van. Tijdens de wandeltocht daarna naar de ijzergiertij voelde ik me deel van een grote familie wereldverbeteraars. Niet eerder leerde ik op een dag zoveel nieuwe mensen kennen. 

Toen Minou tijdens de zogenaamde ‘wrap up’ op dinsdagmiddag 23 juni aankondigde dat ‘La Vie Bohème’ nog tenminste een jaartje mag doorgaan klonk een groot gejuich op en werden de meest mooie suggesties gedeeld om het komende jaar zo origineel, kunstzinnig en aantrekkelijk mogelijk vorm te geven. De ‘wrap up’ was een mooie en hoopvolle epiloog van een onderdompeling in de wereld van kunst en cultuur. Ik ben door LVB wat dichter gekomen bij mijn ‘creatieve ík’. Het heeft de andere kant van mezelf wat meer gepolijst en ik kijk ernaar uit om net als Godert mijn verhaal te delen met anderen, omlijst door de mooiste muziek. Peter Gabriel heeft nog veel meer mooie nummers op zijn repertoire staan dan de twee nummers ‘san jacinto’ en ‘father, son’, die Godert tijdens de try out voorstelling ‘Dagboek van een warhoofd’ liet horen. Ik denk aan ‘solsbury hill’. Welke ‘(solsbury) hill’ zal ik beklimmen? En wie gaat er met me mee, waarin ik met mijn andere ik kan laten zien (I will show another me)? Wie gaat meebouwen aan de nieuwe door creativiteit gedragen wereld?

Door: Kees Manders, schrijver

https://decommunityreporters.nl/auteur/kees/ & keesmanders57@gmail.com